Kees Neuhuijs schreef op 13-06-2026

Mijn vader is in de jaren 30 van de vorige eeuw zijn muzikale carrière begonnen in een strandpaviljoen bij Muiderberg. Zo ongeveer waar nu de Zeemeeuw staat. Jaren later, in 1960, kocht hij zijn eerste auto. Hij, mijn moeder en ik hebben toen een ritje gemaakt naar Muiderberg. Mijn vader wilde wel eens kijken wat er daar veranderd was. We liepen het terrein van Roodekercke op waar wij meneer Roos, de beheerder ontmoetten. Omdat mijn ouders ook op zoek waren naar een geschikte camping liet Roos ons het kampeerterreintje zien. Daar stonden slechts twee tenten. Het sanitair was heel simpel: een huuske met een put er onder en verderop een kraantje om water te tappen.
Het was liefde op het eerste gezicht. In de zomer van 1960 kampeerden wij voor het eest op Roodekercke. Al snel raakte ik bevriend met Jaap, de zoon van Roos. Ik was 7 en hij 11 jaar. Het verschil in leeftijd maakte niet zo veel uit want ik kwam uit de grote stad Amsterdam en hij was opgegroeid in een dorpje.
Elk jaar kwamen we weer terug in Muiderberg en elke keer werd het steeds drukker op de camping. Veel Amsterdammers. De sfeer was heel gemoedelijk en totaal anders dan bij die andere camping, de Kampeervereniging Muiderberg (KVM) waar voornamelijk Jordanezen kampeerden. Toen ik 11 was mocht ik meehelpen in de keuken van Roodekercke. Daar werden de maaltijden bereid voor de bleekneusjes die in het Grote Huis verbleven en in een gezonde omgeving moesten aansterken. Een jaar later werd dit mijn vakantiebaantje.
Met Jaap en andere jongens uit het dorp heb ik spannende dingen meegemaakt die bij onze leeftijd horen. Langs het water flaneren met een transistorradio op zoek naar leuke meisjes. Maar ook bij nacht en ontij gingen we vissen aan de dijk tussen Muiderberg en Muiden.
In 1969 kwam er helaas een einde aan want de dorpelingen, en voornamelijk die woonden aan de Flevostraat, vonden die kampeerders maar niks. Het was een geweldig leuke tijd waar ik met veel plezier aan terug denk. Nu woon ik in Almere en als het even kan maak ik altijd met de auto een rondje door het dorp.
Met de huidige eigenaar van het terrein, makelaar Vlaanderen, heb ik een paar jaar geleden een wandeling gemaakt over het lege terrein. Het zag er allemaal wat treurig en verwaarloosd uit. En ik vind het zonde dat er niet meer gekampeerd kan worden zoals dat voorheen wel kon: voor wandelende, fietsende en kanoënde kampeerders.